ایرانیان نیز مانند یهودیان می‌گفتند که جهان در شش نوبت آفریده شده است، اما «اورمزد» به اندازه «یهوه» شتابکار نبوده که کار آفرینش را در شش روز پیاپی انجام دهد و روز هفتم را استراحت کند؛ بلکه او این کار را در شش بار ولی در زمان‌های برابر با یک سال به پایان آورد.

+

این زمانهای شش گانه آفرینش جهان را در پهلوی «گاسانبار» و در فارسی «گاهانبار» گویند. در روزگار باستان به هنگام رسیدن هر یک از این روزها جشن و شادمانی بر پا می کردند و پیشکش‌هایی به نزد موبدان و دیگر پیشوایان دینی می‌بردند، یا به مردم مستمند و بینوا می‌بخشیدند و برای هر یک از این جشن‌ها سرود‌ها و نیایش‌ها و آداب ویژه ای در کار بود. هر یک از این جشنها به مدت پنج روز طول می‌کشید و روز پنجم برگزیده‌ترین روز جشن بود. جشن نخست «میدیوزرم» نام داشت و در چهل و پنجمین روز سال و یا به عبارتی در پانزدهم اردیبهشت ماه آغاز می‌شد. دومین «میدیوشم» نام داشت و در صد و پنجاهمین روز سال و یا به عبارت دیگر در پانزدهم تیر ماه آغاز می‌شد.

 سومین مرحله «پتیه شهیم» نام داشت در صد و هشتاد‌مین روز سال یعنی سی ام شهریور قرار داشته و جشن چهارم نیز «ایاسرم» نام داشته و در دویست و دهمین روز سال که مصادف با سی ام مهر بوده آغاز می‌گشته است. پنجمین جشن نیز «میدیارم» نام داشت و در دویست و نود‌مین روز یا بیستم دی ماه قرار داشت، تا واپسین جشن به نام «همسپتمدم» که در سیصد و شصت و پنجمین روز سال یا روز پنجم از روزهای «بهیزک» قرار می‌گرفت.

+

اهورا مزدا در نخستین گاهانبار آسمان و در دومین آب و به همین ترتیب زمین و گیاه و جانوران و مردمان (آدم) را بیافرید. بدین ترتیب داستان آفرینش در نزد ایرانیان باستان و پارسیان اصیل مظهری از سرور و شادمانی و نیز ستایش بوده و همین طور یک بهانه برای کمک به فقرا برای اجرای برقراری عدالت اقتصادی در جامعه و از این رو می‌توان پاره‌ای از تاریخ نگاران اسلامی که عدم  اجرای اصل برقراری عدالت اقتصادی در ایران باستان را محکوم و در نزد اسلام کامل می‌دانند، را به عنوان یاوه‌گویانی فراموش شده معرفی کرد.

+