خاک فراموش شده

در حاشیه

قصه‌های عامه‌پسند

دعای روز پنجم:
الهی؛
آخه چرا یک ماه؟

آقای دکتر تو رو خدا یه کاری بکنید... الآن دو روزه که لب به غذا و دسشویی نزده...

مرد خوبیه... خیلی کمکمون کرد... خدا ایشالّا روزیش رو یه جا دیگه حواله کنه...

معشوق خود فوکو و دریدا نباشد، و لکن باید که اندک‌مایه خردی دارد؛ و نیز دانم که برد پیت نباشد، اما چنان باید که حلاوتی و ملاحتی باشد وی را، تا زبان مردم بسته باشد و عذر مقبول دارند.

درباره‌ی روحانی متوفایی که در سالخوردگی درگذشته است، می‌نویسند سراسر عمر را به زهد زیست، از طریق پارسایی ذره‌ای تخطی نکرد و لحظه‌ای از یاد خدا غافل نشد. اما یک مرد روحانی، بنا به تعریف، لزوماً قرار است زاهد و پارسا بماند و دائماً به یاد قادر متعال باشد؛ چون از نوجوانی برای این نوع زندگی به عنوان شغل و حرفه تعلیم دیده و آن آداب و آیین را سال‌ها تمرین کرده است. چنین توصیفی بیشتر به حشو قبیح و شبهه‌آفرینی، و بلکه به شوخی می‌ماند تا به مدح. انگار درباره‌ی افسر درگذشته‌ی ارتش بنویسند متوفی نه تنها تیراندازی با سلاح کمری، بلکه طرز کار با تیربار را هم بلد بود.

"فقط با روزی نیم‌ساعت کار در اینترنت، ماهیانه یک میلیون تومان درآمد داشته باشید."
نمی‌دونستم از طریق اینترنت هم می‌شه اعمال منافی عفت انجام داد...

پسر چقدر حالم خوبه امروز... همه رو دختر می‌بینم...

بدترین نقطه‌ای که یه انسان می‌تونه به‌ش برسه، جاییه که دیگه به‌ش بَر نخوره.

ابیات بی‌قرار

در شب تردید من، برگ نگاه !
می روی با موج خاموشی کجا؟
ریشه ام : از هوشیاری خورده آب
من کجا، خاک فراموشی کجا...

دست‌ها

دستها بالا و بالاتر رفتند، قد کشیده و پیاپی بر هم خیز برداشته و بالاتر می‌رفتند. آنها نمی‌دیدند و نمی‌دانستند که آن بالا چه خبر است و فقط بالا می‌رفتند. شاید برای یک گرفتن دست بالایی اینچنین یکدیگر را به زیر می‌کشیند و خود را بالاتر از آن می‌برند. به گمانم، فکر می‌کردند که بالاترین دست چیزی دیده است.

عجب آنکه وقتی به بالاترین دست نزدیک می‌شدند و او را به زیر یوق خود می‌کشیند، خسته و فرتوت با اندک فشار دستی از پایین از آن همه بلندی می‌افتادند. هنوز هم هیچ دستی نمی‌داند در آن بالا چه خبر است، آنها فقط به جدال خود ادامه می‌دهند...

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم مهر 1386ساعت 1:53 توسط نیما حیرتی |

شرف دزدی

- باورت میشه! یک دقیقه سرم گرم بود، دیدم موبایلم رو دزدیدن...

- چطور آقا؟

- نمی‌دونم، اگر میشه سریعتر برید تا من یک مرکز مخابراتی سرقت موبایلم را اطلاع بدهم...

- (از عقب تاکسی) خاک بر سر کسی که موبایل می‌دزده...

- چطور آقا؟

- دزد اگر شرف داشته باشه باید بره دزدی مروارید...

+ نوشته شده در یکشنبه هشتم مهر 1386ساعت 10:22 توسط نیما حیرتی |

باخت

دستها را باز کرد، انگشتش را به سوی یکدیگر نشانه گرفت، پس از نجوایی عاجزانه، همینکه داشت چشمانش را می بست، نفس عمیقی کشید و سپس دو انگشت به خزیدن در آمدند.

هر لحظه سکه‌های شانسش بیشتر به سوی هم می‌غلطتیدند و هر دم که می‌گذشت ضربان قلبش شدت می‌یافت و هراس از هر گونه حرکت اشتباه تمام وجودش را فرا گرفته بود.

بالاخره با وجود تمام دقتی که داشت، آنها بی‌هیچ سایشی از هم عبور کردند. باخت و شانس پرش را از قله آن برج بلند مرگبار را به فراموشی سپرد.

+ نوشته شده در جمعه دوازدهم مرداد 1386ساعت 1:9 توسط نیما حیرتی |